"... نگاههایی نیز هست که اشیا را و اشخاص را به گونهای میبیند که برای ما قابل تصور نیست، نمیتوانیم حدس بزنیم که مثلاً سر در یک معبد، یا رنگ سرخ، یا سیاه، یا مثلاً یک مناره بلند یا بهت خاموش و گرفته یک غروب را چگونه میبیند، اینها غالباً از آنچه میبینند کمتر حکایت میکنند زیرا دیگران از آن چیزی دستگیرشان نمیشود و برایشان همواره به صورت معمایی شگفت باقی میماند و آنان را یا به اشتباه، یا شعر، یا مبالغه و و و... متهم میکنند..."
مجموعه آثار۲۵ / انسان بی خود / ص ۳۹۷
